Czy rzeczywiście myślisz krytycznie?

Nie śpiąc w ciemnej nocy pomyślałam sobie, że w końcu napiszę notatkę na temat, który od dawna mnie dość mocno nurtuje. Wolność umysłu, krytyczność. W dobie Internetu. Ważna sprawa.

Sztuka wrażliwości

Są momenty, w których myślę, że kieruję się zupełnie inną logiką niż inni. Myślę: albo świat oszalał, albo ja. Trochę mi głupio myśleć, że to świat, bo przecież nie jestem jakaś przesadnie mądra, inteligentna i wyjątkowa. To chyba jednak kwestia refleksji i wrażliwości (bardzo rozwiniętej). Po co o tym piszę? Ze względu na sytuację z wczorajszych zajęć, związaną z pewnym filmem. 

Bóg zagląda przez okno

Fajny film wczoraj widziałam, mogłabym zacząć. Zupełnie fajny film. Fajny. Nic więcej, niż mniej. Piekielnie śmieszna komedia, mówią. Gra słów, są tacy błyskotliwi. Tylko że nie. 

Więcej książek: goodreads

Zawsze dużo czytałam. Książek, artykułów, w dzieciństwie także komiksów. Sprawiało mi to przyjemność i rozwijało, bo – szczerze mówiąc – zawsze miałam bogate życie wewnętrzne (w przeciwieństwie do zewnętrznego; może wy, którzy czytacie tego bloga, to zrozumiecie).  Jednak wiadomo, im dalej w las, tym więcej drzew, im jestem starsza, tym gorzej z czasem. Dlatego postanowiłam coś zmienić w tym roku.

Głodna gra

Fakt, że poszłam na ten film do kina to zupełny przypadek, wynikający raczej z ciągłości niż z pragnienia. Komuś to może się wydać zabawne, ale to było tak: oglądałyśmy wszystkie części Igrzysk Śmierci. Po obejrzeniu pierwszej części Kosogłosa miałyśmy poczucie niespełnionej misji i poszłyśmy zobaczyć, jak reżyser zakończył całą serię. Co się okazało?

Miało być dobrze, wyszło jak zwykle

Po tygodniu rządów partii wybranej w demokratycznych wyborach pomyślałam, że prawdziwe jest pewne polskie przysłowie. "Mądry Polak po szkodzie". Tak jak większość ubezpiecza dom dopiero po jakiejś powodzi czy innym kataklizmie, tak wyborcy dopiero po zaprzysiężeniu rządu zaczynają się zastanawiać nad słusznością swojego wyboru. Zastanawiam się w związku z tym nad jedną rzeczą.

Makbet wiecznie żywy

Na Makbecie byłam jeszcze w listopadzie. Dlaczego nie napisałam żadnej recenzji? Po prostu, najzwyklej w świecie, nie potrafiłam się do tego filmu ustosunkować. Już podczas oglądania przebijały mi się klisze z czytania dramatu, ze spektakli teatralnych, które obejrzałam. Teraz rozumiem, jak trudne zadanie postawił przed sobą reżyser: ożywić stary, wysłużony dramat, który zarazem jest zawsze bardzo aktualny.